ساعت ٧:٥٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٧ اردیبهشت ،۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

«کوی دانشگاه» در منطقه امیرآباد تهران واقع شده است که اکثر مردم این منطقه با این نام آشنا هستند ولی از میان همین عده شاید کمتر کسی بداند که در دل خوابگاه دانشجویان دانشگاه تهران، زورخانه ای با همین نام وجود دارد. زورخانه کوی دانشگاه.
به گزارش ایسنا، نزدیک به ۴٠ سال از زمان تاسیس این زورخانه می گذرد و تاکنون تعداد بسیاری از دانشجویان را جذب و متوجه ارزش های این ورزش کرده است. بنابر گفته « زرشکیان» مربی زورخانه کوی، این زورخانه در میان دانشجویان از جایگاه خاصی برخوردار است، به گونه ای که در درگیری های زمان انقلاب در میان گروه های مختلف دانشجویی، تمامی آنان سعی می کردند که این درگیری ها به داخل زورخانه کشیده نشود. بنابر گفته مسئولان این زورخانه، در مجموعه دانشگاه تهران سه زورخانه وجود داشته است که دو زورخانه در تهران بود و دیگری در کرج که با تخریب یکی از آن ها در تهران به دلیل وجود برخی مسائل، تنها این زورخانه در کوی باقی مانده است. دور تا دور زورخانه را عکس ها و هدایایی فرا گرفته که مقامات مختلف کشوری به این زورخانه تقدیم کرده اند ولی اکثر لوازم را زرشکیان مربی پیر این زورخانه تهیه کرده است.
در روزهای زوج از ساعت ١٩ تا ٣٠/٢٠ ورزش باستانی در این زورخانه دایر است. ورودی این زورخانه طاق بستانی شکل است. ورودی زیبا و نورانی که با پرچم های منقش به اسامی معصومین(ع) زینت یافته است. هنگام ورود به زورخانه یکی از دانشجویان باستانی کار همراهمان می شود و ما را دعوت به تقدم در ورود به زورخانه می کند؛ در آیین زورخانه ای میهمان مقدم است.
در ابتدا مرشد با نواختن ضرب خود آغاز ورزش  را اعلام می دارد. باستانی کاران یک به یک برای ورود به گود از مرشد اجازه ورود می گیرند. گودزورخانه هشت گوش است. در گود هشت گوش شخص وارد شونده به گود به تمامی اطراف خود اشراف کامل دارد و در صورت حضور نداشتن  یکی از ورزشکاران از نبود وی آگاه و از حال وی جویا می شود. در آغاز دانشجویان باستانی کار به دور  گود می دوند و کسی را که « سید» است، در جلوی همگان قرار می دهند.سپس می ایستند و به نرمش می پردازند و برای این کار بزرگ ترها و سادات را بالای گود قرار می دهند و کسی را که پیشکسوت است، به وسط  گود می فرستند تا میانداری کند.در این زورخانه آموزش ورزش زورخانه ای نیز می دهند، به همین دلیل تعدادی از دانشجویان حاضر در گود برای بار اول است که وارد گود شده اند. باستانی کاران پس از گرم کردن به شنا می پردازند و برای این کار به ترتیب تخته های شنا را از گوشه گود بر می دارند و در کنار هم می چینند و میاندار نیز با دور زدن گود دیگران را دعوت به آمدن به میان گود برای انجام حرکت شنا می کند و دیگران نیز به وی رخصت انجام این حرکت را می دهند. در جای جای حرکات ورزشی، باستانی کاران به دعا و فرستادن صلوات مشغول اند. باستانی کاران به سراغ میل گرفتن می روند، میل نشانه ای از گرز جنگ  افزاری در میانه نبرد است که اصولا ظاهر این ورزش برای آمادگی با ظلم و جور و باطن آن برای آمادگی نبرد در برابر شیطان درون است. در تمامی حرکات، ضرب مرشد طنین انداز است؛ ورزش زورخانه ای تنها ورزشی است که موسیقی فاخر و خاص خود را دارد. ضرب مرشد در فضای زیبای گود زورخانه کوی می پیچد تا دانشجویان درون و برون خود را برای مقابله با دیو جهالت آماده سازند. هدهدی یکی از مسئولان  این زورخانه می گوید: «قبل از این که زورخانه به این نام خوانده شود «عبادت خانه» نام داشته است و این مکان نیز با محیط معنوی همراه با اسامی معصومین(ع) در جای جای خود به راستی چه به این نام نزدیک است».
ورزش به پایان خود نزدیک می شود. ورزشکاران به ترتیب به میانه گود می آیند و می چرخند و برای این کار از همدیگر رخصت می طلبند. باستانی کاران پس از پایان چرخ به سراغ کباده می روند. کباده نمادی از کمان صحنه نبرد است. به دلیل این که ایام امتحانات است ورزش را زودتر به پایان می رسانند، یکی از پیشکسوتان شروع به دعا کردن می کند و دانشجویان نیز آمین می گویند. در نهایت به امام زمان(عج) سلام می دهند. با آمدن نام امام تمامی ورزشکاران زانو می زنند و زمین گود را می بوسند.</BodyText></Section><Section><SubTitle>ورزش زورخانه ای؛ معنویت و صمیمیت</SubTitle><BodyText>یکی از دانشجویان باستانی کار زورخانه کوی که به دلیل تواضع از بردن اسمش خودداری کرد، به ایسنا گفت: احترام در ورزش زورخانه ای غوغا می کند و این اگر حتی نمادین هم باشد، تاثیرگذار است؛ هرچند که نمادین نیست واین یک رفتار واقعی است. وی اظهار کرد: موعظه های پیشکسوتان در این ورزش برای جوان ترها و احترامی که در این ورزش نسبت به بزرگ ترها وجود دارد، ویژگی این ورزش است و در شخصیت باستانی کاران بسیار تاثیر دارد. او در مورد فضای موجود در این ورزش گفت:با حضور در این ورزش یک حس پهلوانی به افراد دست می دهد و در ادامه ورزشکار می خواهد مرامی پهلوانی داشته باشد و حداقل این را در رفتارش نشان دهد. دانشجوی باستانی کار یکی از زیبایی های این ورزش را ضرباهنگ و اشعار موجود در این ورزش خواند و گفت: تکرار این اشعار در ذهن ورزشکار تاثیر می گذارد و زمینه رشد شخصیتی وی را فراهم می آورد. وی اساس این ورزش را ورزش، معنویت و صمیمیت خواند و اظهار داشت: حضور من دراین ورزش به دلیل تیمی بود که در یکی از کانون های پرورش فکری کودکان و نوجوانان به وجود آمد و مسبب آن هم یکی از مربیان آن جا بود که من توانستم در دوران کودکی به آن تیم بپیوندم و پس از ورود به دانشگاه نیز به سوی این ورزش جذب شدم. این دانشجوی دوره کارشناسی ارشد رشته تربیت بدنی شایعات مبنی بر ورود آسیب های جسمانی به بدن به دلیل پرداختن به این ورزش را کذب دانست و گفت: در صورت انجام صحیح حرکات ورزشی موجود در ورزش باستانی، صدمه ای بر بدن وارد نخواهد شد و اگر هم مشکلی به وجود می آید، به دلیل انجام نادرست این حرکات است که این مسئله در ورزش های دیگر هم وجود دارد.
</BodyText></Section><Section><SubTitle>چرا به این ورزش دروغ می گویند؟!</SubTitle><BodyText>مربی زورخانه ای کوی دانشگاه گفت: ورزش زورخانه ای باید جزو واحدهای درسی دانشگاه ها شود و از قشر تحصیل کرده برای آموزش آن شروع کرد. زرشکیان نیز به ایسنا گفت: ورزش زورخانه ای توام با دین است و هرچه با دین باشد را باید تبلیغ کرد. برای احیا و گسترش این ورزش باید از دانشگاه ها و قشر تحصیل کرده شروع کرد. وی که از ٨ سالگی و قریب به ۶٠ سال است که به این ورزش می پردازد، گفت: این ورزش باعث نزدیکی انسان به خدا می شود و جلوی آلوده شدن انسان را می گیرد.
زرشکیان تاکنون سه زورخانه در مجموعه دانشگاه تهران بنا کرده است که در خصوص یکی از آن ها گفت: به دلیل یک سری کوته بینی ها آمدند و یکی از زورخانه های دانشگاه را که در معاونت تربیت بدنی دانشگاه تهران قرار داشت، تبدیل به پارکینگ کردند.
 زرشکیان گفت: من تمام زندگی خود را برای بنای این سه زورخانه گذاشته ام ولی هم اکنون چه در داخل و چه در خارج از دانشگاه در خصوص این ورزش  کارشکنی می شود. وی گفت: از این  زورخانه  استادان و دانشجویانی تحویل جامعه شده اند که بعدها برخی از آنان به استان ها و دانشگاه های دیگر رفته و اقدام به ساخت زورخانه در آنجا کرده اند که از آن جمله می توان به زورخانه های دانشگاه های امام حسین(ع)، پیام نور و افسری اشاره کرد. زرشکیان که با تزیین زورخانه کوی به نحوی خاص، دقایقی چند میهمانان را مشغول به دیدن اطراف گود زورخانه می کند، گفت: اگر می خواهیم به این ورزش توجه کنیم باید در وهله اول مرشدها را مورد توجه قرار دهیم و به آ ن ها تسهیلاتی ارائه دهیم و بیمه شان کنیم. زرشکیان که مربی ورزش زورخانه ای در مهد کودک نهاد ریاست جمهوری و مهد کودک دانشگاه تهران نیز می باشد، افزود: زمانی به من اعلام کردند که به دلیل پیشکسوتی باید به اداره تربیت بدنی تهران بروم و حق پیشکسوتی دریافت کنم که پس از رفتن به آن جا، نه تنها به من حق پیشکسوتی ندادند، بلکه ٢٠ هزار تومان هم از من گرفتند و کلی آبرویمان رفت. وی در پایان گفت: دلم از وعده هایی که به این ورزش می دهند، خون است، چرا این قدر به این ورزش دروغ گفته اند؟